قفس داران سکوتم را شکستند  

دل دایم صبورم را شکستند  

به جرم پا به پای عشق رفتن 

پر و بال عبورم را شکستند

چی بی پروا حضورم را شکستند 

تمنا در نگاهم موج می زد 

ولی رویای دورم را شکستند

تا کی باید منتظر آمدن کسی بود ؟!

اصلا چرا سکوت باید تاوان همه ی پر حرفی ها را بدهد ؟!

چند پاییز دیگر مانده به جنون برگ ها ؟!

می خواهم فلسفه نبودنت را به خورد تمام بودن ها بدهم .

می خواهم از نیامدنت  افسانه ی انتظار را بسازم و ویران کنم  ،

و برای تمام سواران سفید پوش بگویم :

که روزی درست در وسط بهشت چاله ایی پیدا شد و پای آمدنت لنگید .

اصلا نمی دانم چرا آمدنت تبدیل شده به فلسفی ترین آرزو !

انگار سرما در آرزوهایم جریان پیدا کرده

و هر چقدر هم از آمدن خورشید بنویسیم ،

هیچ ، نیامدنی ذوب نمی شود .

نمی دانم چگونه بايد با آنکه دوستش داري بماني ، بماني و مجنون هم بماني ، مجنون تر از يک عاشق ديوانه

ولي ميدانم که من مجنون ترينم...

نمي دانم اشک ريختن از غم دلتنگي و غصه دوري چگونه است و چگونه بايد براي آنکه دوستش داري دلتنگ شوی

اما ميدانم که من دلتنگترينم.....

نميدانم قلبي که عاشق است چگونه بايد اثبات کند که عاشق است، و يا دلي که درگرو دلي ديگر است چگونه بايد از آن مهمان نوازي کند

اما ميدانم که من خوشبخترينم...

نمي دانم که آيا مي داني بعد از تو من شکسته ترينم ؟

آري بدان که بعد از تو من بدبخت ترينم.....

نمي دانم چگونه بايد با تو باشم ، چگونه بايد راز دلت را بيابم ، و چگونه بايد لحظه هايعاشقي را سپري کنم

اما بدان که من داناترينم...

نمي دانم که آيا ميداني بعد از سفر کردنت ، همه لحظه هاي زندگي من سرد و بيحوصله مي شود ؟

آري بدان که من در آن زمان تنهاترينم....

دیگر از عشق چیزی در تنم نمانده.من بر سر پیمانم می مانم و سعی می کنم از یاد نبرم.تنها برای آن دخترک که بر آن دو چشم عاشق بود از یاد نبر...آن را که...

یه سوال...

اگه یه روزگاری اونی رو که با تمام وجودت دوسش داری با یه نفر دیگه ببینی...ببینی عشقت عشق یه نفر دیگست و بارها ببینیشون و مجبور باشی تحمل کنی و هیچی نگی چه حالی بهت دست میده؟؟؟ اون لحظه ها دلت میخواد چیکار کنی؟ داد بزنی؟ گریه کنی؟ نفرینش کنی؟ آروم و بیخیال رد میشی؟ چی کار میشه کرد؟

بازم صادقانه جواب بدین...اگه پسر یا دختر هستین بگین چون خیلی فرق می کنه!

وقتي که رفتي بارها بي صدا گريستم و تو را بهانه کردم و فرياد سکوت سر دادم اما تو ديگر نيامدي حتي در شب هاي تنهاييم ولي... چشمانت مال من است و نگاهت اشنا ترين نگاه                                            «R»

اگه با موندن من غم تو دلت جون ميگيره

ميميرم که تا ابد قلب تو اروم بگيره

تورا گم کرده ام امروز ... وحالا لحظه هاي من ... گرفتار سکوتي سرد و سنگينند ... وچشمانم ... که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ... نمي داني چه غمگينند ... چراغ روشن شب بود ، برايم چشم هاي تو ... نمي دانم چه خواهد شد ... پر از دلشوره ام ... بي تاب ودلگيرم ... کجا ماندي که من بي تو هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم...

                                                                                                                                             بهار

می دونم باور نمی کنی ولی من هنوزم دوست دارم...تا ابد........

                     «R»                        

مردها در چارچوب عشق و محبت،به وسعت غیر قابل تصوری نامردند.برای اثبات کمال نامردی مردها همین بس که در مقابل قلب عاشق و فریب خوده ی یک زن احساس می کنند که مردند!!!تا هنگامی که قلب زن تسلیم نشده پست تر و سمج تر از ... عاجزتر از یک اسیر گداتر از گدایان سامره پوزه بر خاک و دست تمنّا به پیش،گدایی عشق می کنند،اما تا خاطرشان از تسلیم قلب زن،راحت شد یکباره به یادشان می افتد که خدا مردشان آفریده!!!و تازه کمال مردانگی را در بی نهایت نامردی جستجو می کنند.در شکنجه دادن قلب و به زنجیر کشیدن یک زن اسیر...                                                                                                                                                                             ...آری...! 

به نظر خودم نمیشه همه ی آدما رو با یه چوب زد ولی تقریباً میشه گفت که روزگار و درساش بهم ثابت کرد که اکثر مردها از همین قماشن. بعضی از مردا استثناءً تا ابد لایق دوست داشتن هستن.واسه ی اینجور مردا حتی میشه از جون مایه گذاشت.باهاش تا ته دنیا رفت.با  خوبی و بدی خودش و زندگیش ساخت و سوخت و دم بر نیاورد...ولی کو؟ زمونه عوض شده و به رسم طبیعت آدماشم عوض شدن.اصلاً از کجا میشه فهمید که لایق دوست داشتنه؟چه قدر وقت میخواد؟چند روز عاشقی لازمه؟یه روز؟ یه هفته؟ یه سال؟ ٢ سال؟١٠ سال؟١٠٠ سال؟جه قدر واقعا؟شایدم تا آخر عمر،نمی دونم ولی لا اقل میتونم بگم میدونم ٢ سال عشق بی حد و اندازه هیچ وقت باعث نشد که یکی مثل من عشقشو بشناسه! ۲ سال عشق بی دریغ واسه اینکه آخرش به زشت ترین و تلخترین نتایج دنیا برسی...حتی تنفر، همیشه فکر می کردم لایق این عشق هست.مطمئن بودم که همون آدمیه که من شناختم و من هیچوقت اشتباه نمی کنم ولی چی شد؟نهایتاً باعث شد تازه به اول خط برسم.اول خط کجا بود؟ همونجا که از خودم بپرسم اصلاً این عشق چیه؟ واقعاً به هیچ جواب درستی نمیشه رسید جز اینکه...عشق مگر چیست جز فریبی ساده و کو چک آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او نمی خواهی...آره به همین راحتی یه فریب کوچیک که شاید واسه همیشه تو رو از پا بندازه!واسه همیشه کمرتو خم کنه! شاید یه فریب کوچیک بچه گانه تا تو زشت ترین و زیبا ترین اتفاق یا فعل روانی بشریت رو تجربه کنی...عشق و تنفر.اما نه به همون راحتی که بشه گفت واقعاً مرز عشق و تنفر یه تار موست.نه در واقع مرزش خیلی پهناور تر از ایناست و کسی که بتونه این مرز به این بزرگی رو تو دل یکی مثل من که یه روز عشقو اصلاً باور نداشت تو 2 سال طی کنه میشه قهرمان عشق و نفرت دل زن بیچاره . حالا ببینید واقعاً این جور آدما چه قدر ارزش دوست داشتنو دارن.ولی یه توصیه ی کوچیک اگه راستی راستی شک نداشتی که طرفتو درست شناختی و لایق عشق پاک و بینهایت و زیبای زنانه ی تو هست ... شک نکن تا ته دنیا پاش واستا...تا ته دنیا...هیچوقت تنهاش نذار...هر روز بهش بگو که دوسش داری و خودتم شک نکن به این حرفت بهش معتقد باش و باور کن که لایق عشق تو هست!                     شک نکن!

این قطره نیست بلکه نقطه است آخرین نقطه در آخرین سطر از آخرین فصل کتاب.ایمانم که به عشق شما مردها نهادم.من دیگر به هیچ چیز شما مردها ایمان ندارم جز به...  

                                          یکپارچگیتان در نامردی!!!  

شاید تا یک سال پیش به این حرفی که زدم اعتقاد نداشتم.ولی حالا بهش معتقدم.توی دو سال اخیر خیلی چیزا دیدم و شنیدم هم در مورد خودم هم در مورد نزدیکان و دوستانم...مثل عشق بی اندازه و بی معرفتی بی نهایت...مثل حرفای عاشقونه زدن و نشنیدن...مثل عاشق شدن و شکستن...آدمای جورواجور دیدم...دختری رو دیدم که عاشق شد ،دلشو شکوندن و خودش موند و پشیمونی.دختری رو دیدم که عاشق شد،دلشو شکوندن ولی تصمیم گرفت که باز تا آخر عمر عاشقش بمونه.دختری رو دیدم که مدتها عاشق بود ولی خدا عشقشو ازش گرفت.حالا فهمیدم که عشق واقعی توی دنیای مجازی وجود داره ولی معشوق واقعی وجود نداره.کسی که از پرستیدنش هیچ وقت پشیمون نشی...

بهاره

سلام

راستش می خواستیم راجع به یه موضوعی نظرتونو بدونیم.ولی بالاغیرتاً صادقانه بگین.

هیچ کس خودشو توجیه نکنه و شعار نده خیلی خیلی دوستانه نظرتونو بگین.

به نظرتون پسرا چقدر ارزش دوست داشتن دارن؟شما تا کجا حاضرین پاشون واستین؟اصلاُ چقدر معتقدین که پسرا لایق وفاداری هستن؟

این سوالو آقا پسرها هم میتونن جواب بدن ولی بدون جبهه گیری.این فقط یه نظرخواهی ساده است.

تو این شبای خط خطی ستاره های پاپتی